Achter de Geranium...

Thuiskomen bij jezelf...

Er waren tijden dat ik dacht dat ik weg moest.

Weg van de stress... Weg uit de situatie...

Weg van het verlies... Weg van het verdriet... Weg van alles...

Misschien zelfs weg van deze plek...

Ik dacht dat er ergens anders een plek moest zijn waar het lichter voelde...

Waar het makkelijker zou zijn...

Maar het leven leerde me iets anders.

Na tig keren vallen en weer opstaan ontdekte ik dat de rust waar ik naar zocht nooit ergens anders woonde. Ze woonde in mij...

Onder zorgen... Onder verwachtingen... Onder lagen van verdriet... Verborgen onder alles wat het leven mij liet dragen...

Ja, ze woonde in mij...

Ik heb mezelf niet terug hoeven vinden

'on top of the world'... nee, mijn levenspad bracht me er.

Ik kan prima met mezelf door één deur 24/7.

En misschien is dat niet zo'n populair verhaal in een wereld die altijd onderweg lijkt.

Maar ik gedij, tegenwoordig, verrassend goed achter de geraniums.

Niet omdat ik heb opgegeven...

Niet omdat ik stil ben gaan staan...

Niet omdat ik mijn wereld kleiner maak...

Maar omdat ik heb ontdekt dat thuis geen plaats is maar een gevoel en dat is overal waar ik ben...

Liefs Miranda